| |
 |
|
‘Ons’, dat zijn Pamela en Richard (kortweg Pam en Ries). We zijn allebei dol op reizen met een rugzak op. Pam heeft al een aantal jaren het reisvirus onder de leden en minimaal één jaar op (wereld)reis is al een jarenlange gekoesterde droom. Ries heeft slechts 2 jaar geleden kennis gemaakt met back-packen en was meteen verslaafd. In zijn eigen woorden: ‘hier had ik 18 jaar geleden mee moeten beginnen, dit is de mooiste manier van vakantie beleven’. Maar gelukkig is het nooit te laat….
Ook zijn we allebei dol op duiken. Gelukkig voor Ries, die nu eindelijk een partner heeft die geen last heeft van onder-water-claustrofobie of bang is voor (levende) vissen. Wel mooi-weer-duiken, dat wel, want Pam is een echte koukleum en Richard wil gewoon helder water met veel zicht en fel gekleurde vissen.
Toen Pam en Ries elkaar net kenden, was er al sprake van samen een wereldreis maken. Maar zoals zoveel mensen, blijft het doorgaans bij niet meer dan een paar uitspraken en wordt het plan vervolgens op de lange baan geschoven. Toen Pam echter aanstalten maakte om een opleiding te gaan doen, kwam als vanzelf de vraag: en die wereldreis dan? Over een opleiding hebben we het daarna niet meer gehad. Wel over die reis.
 In tegenstelling tot veel mensen die tot een wereldreis besluiten, heeft er bij ons nog geen jaar gezeten tussen het moment van beslissen en daadwerkelijk vertrekken. September 2005 besloten we om op reis te gaan, februari 2006 werden 2 tickets aangeschaft en stond de datum voor vertrek vast: 8 september vliegen we enkele reis naar Bangkok. Verder hadden we een globaal idee over hoe we wilden reizen en waar we naartoe zullen gaan, maar meer dan dat hadden we ook niet. En hebben we nog steeds niet. Onze reis is grotendeels ongepland en we laten ons leiden door de waan van de dag, zodat planningen en agenda's onze reis niet bepalen. Juist daarom hebben we weinig aan de voorbereidingen gedaan. Door beiden onze banen op te zeggen, is er niets wat ons tegenhoudt, dit jaar wordt ons jaar van maximale vrijheid.
En ja, soms zal dat betekenen dat we moeten wachten, tegenvallers hebben, maar dat geeft juist het gevoel van avontuur en de vrijheid om onze route en plannen per dag te wijzigen. We zijn dan ook van plan om vaak van de gebaande paden af te wijken.
We zijn van plan om minstens een jaar weg te blijven, eerst Azië en dan in willekeurige volgorde Afrika en Zuid-Amerika. Geld op of zin op, dat zijn de redenen om terug te komen.
Hopelijk zijn jullie bij het lezen van onze verhalen en bekijken van onze foto's net zo verrast als toen wij ze zelf mee maakten, want wij weten op dit moment net zoveel als jullie. We stappen met 2 voeten vooruit vol het avontuur in en hopen de reis van ons leven te maken.
Ons motto is: ‘droom je leven, leef je dromen!!! |
|
|
|
Op 11 september 1966 zag ik voor het eerst het licht. Geboren in het hoge Nederlandse noorden, ben ik al snel afgezakt naar het midden van het land, waar ik mijn jeugd doorbracht. Tussen de kippen ben ik zo'n beetje volwassen geworden (voor zover ik dat ooit echt word), maar Barneveld was te klein en de wereld lonkte.
Na eerst mijn diensttijd te hebben volbracht in Duitsland (nog even een vrachtwagenrijbewijs op kosten van vadertje staat gescored), heb ik een aantal jaren in Den Haag gewoond en daar de HEAO gedaan. Via wat omzwervingen in de regio, ben ik uiteindelijk in Capelle aan den IJssel beland, waar ik ondertussen al weer ruim 6 jaar met heel veel plezier woon. In mijn vrije tijd doe ik nog wat aan volleybal, skate het Kralingsbos rond, bezoek af en toe de sportschool en ben 1 van die idioten die voor de lol de 4-daagse van Nijmegen loopt. Aangezien we pas op 8 september zouden vertrekken, kon ik nog mooi even medaille nummer 6 halen voor de wereldreis zou beginnen. Tenminste, dat was het plan, maar helaas gooide het te mooie(!!) weer roet in het eten.
Met mijn ouders en caravan reisde ik al half Europa door en dat werd later vrolijk zonder ouders voortgezet. 2 zomers vakantiewerk in Spanje, een trip met de motor dwars door de Frans Alpen, per vliegtuig naar de Griekse eilanden, duiken op Cyprus, skiën in de Alpen en de Rocky Mountains (USA), een fly-drive naar Californië, weekendtrips naar Barcelona en Parijs, etc etc. Binnen Europa en de VS heb ik al veel gezien, maar er valt altijd meer te ontdekken. En de tropen blijven een bestemming, die blijft lokken.
Toen in 2004 één van mijn beste vrienden besloot om in Ecuador (niet echt om de hoek) te gaan trouwen, was de keus gaan of niet gaan snel gemaakt. Maar om alleen maar "even" op en neer te vliegen voor de bruiloft, was teveel van het goede, dus werden er 2 weken vakantie aan vastgeplakt. Wel kort, maar beter dan helemaal niks. Maar ja, hoe? En toen ik tijdens het boodschappen doen bij de Lidl een rugzak van € 10,- (ja € 10,-!! en hij is nog steeds heel!!) tegenkwam, was het duidelijk: alleen met een rugzak en met het openbaar vervoer dwars door Ecuador. Dit was zo'n openbaring, dat zo reizen zo leuk kon zijn! Tijdens deze reis werd de back-packverslaving geboren en dat heeft uiteindelijk ook tot ons komende wereldavontuur geleid.
 |
|
|
|
Geboren tijdens het vuurwerk van nieuwjaarsnacht ’71. Opgegroeid in Brabant, even een uitstapje in de studententijd naar Vlissingen maar daarna snel weer terug. Ooit al eens bedacht dat ik ‘wat in het toerisme’ wilde gaan doen, maar daarna toch even wat meer serieus de HEAO gedaan. Je moet tenslotte toch wel over je toekomst nadenken.
Daarna al snel aan het werk gegaan bij Adecco. In ’96 had ik me voorgenomen om daar maximaal een jaar te blijven, ik had niet het idee dat de uitzendbranche wat voor mij zou zijn. En nu, ruim tien jaar later, heb ik mijn geweldige afscheid bij Adecco gehad. Zoals velen weten, is mijn werk bij Adecco altijd heel belangrijk voor me geweest maar in de tussentijd bleef het maar kriebelen. Ooit heb ik jaren geleden geroepen dat ik nog eens op wereldreis zou gaan. Geen datum, geen hoe en geen wat maar wel het feit ‘dat’.
En dan ben je zo maar tien jaar verder, altijd redenen om niet te gaan en nu, samen met Richard, een reden om wel te gaan!!! En daarom hebben we de knoop doorgehakt, nu of nooit.
 De laatste tien jaar heb ik veel van de wereld gezien: Thailand, VS, Maleisië, India, Vietnam, nog een keer Thailand, Zimbabwe, Botswana, Zanzibar, Mauritius, stukje Zuid-Afrika, Brazilië, Syrië, Jordanië, Libanon, Peru, Ecuador, Galapagos, Sri Lanka, Egypte, Mexico, Kenia, Tanzania en nog een keer Brazilië.
Maar de wereld heeft nog zo veel meer te bieden. De eerste reis naar Thailand was nog redelijk georganiseerd, thuis van alles uitgezocht, tickets en overnachtingen geregeld. Maar het werd steeds gemakkelijker, totdat ik uiteindelijk in het vliegtuig mijn bijbel ‘the Lonely Planet’ uit ging pakken onder het motto ‘oh ja, even zoeken welke munteenheid ze hier hebben’. Da’s ook wel handig voor straks op het vliegveld als we een taxi nodig hebben. In al die jaren werd het ook steeds meer backpacken, geen koffers, geen luxe en slapen in -soms ranzige- hostels. Geen must maar gewoon een sport en dan bij voorkeur daar verblijven waar ook de locals wonen en leven.
Mijn ‘Paleis Huis Den Bosch’ wordt verhuurd. De lange zoektocht en de vele uren van klussen door vooral mijn ouders, zorgen ervoor dat ik mijn home graag wil behouden. Leven vanuit de rugzak is mooi maar over een jaartje is het ook fijn om weer in je eigen huisje te kunnen komen.
|
|
| | |
|